Παναγία η Οδηγήτρια ή Αγήτρια

Αυτός ο ναός της Παναγίας είναι χτισμένος σε μια κοφτή ορθοπλαγιά στους γκρεμούς του Μεζαλίμονα (ο πρώτος κόλπος δυτικά από το Τηγάνι) και στέκεται σχεδόν πάντα στη σκιά, αθέατος, τριγυρισμένος από σκίνους και φλόμους.
Από το εσωτερικό του ναού ακούτε το βογκητό του νερού και από το προαύλιό του η θέα προς το ακρωτήριο Τηγάνι είναι μοναδική. 
Η Παναγία η Οδηγήτρια (οι Μανιάτες τη λένε Αγήτρια) είναι ένα από τα πιο όμορφα βυζαντινά ξωκλήσια.
Είναι ναός βυζαντινός σταυροειδής με τρούλο, ιδιαίτερα χαριτωμένος, με υπέροχα μαρμάρινα ανάγλυφα, κίονες και σκαλιστά μοτίβα πουλιών στο πάτωμα.
Εχει κτιστεί δίπλα σε σπήλαιο (ο νότιος τοίχος) και χρονολογείται στα 1200.
Οι αγιογραφίες είναι ξεθωριασμένες, αλλά υψηλής τέχνης. Οι παλαιότερες βρίσκονται στο νάρθηκα (Δευτέρα Παρουσία, Δέηση κ.λπ.) και λίγες στο ιερό (Βλαχερνίτισσα κ.ά.), αλλά υπάρχουν και νεότερες αγιογραφίες του 1808. 
 

ΙΚΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Με οσους ποντους και αν χανει αυτη η ομαδα, παντα θα εχεις την πιστη οτι θα το γυρισει.
Πρeπει να δηλωσουμε απιστευτο σεβασμο στον Τσαρλς Μπαρκλεϊ του 2013, στον γαυρο που γεννηθηκε στο  Sicklerville του New Jersey, τον απιστευτο κοκκινο Hulk, το θωρηκτο KYLE HINES.

Λέοναρντ Όιλερ στην Google

Η Google σήμερα 15 Απριλίου τιμά τον μαθηματικό - φυσικό Λέοναρντ Όιλερ ο οποίος διακρίθηκε στα ανώτερα μαθηματικά και κυρίως στο διαφορικό και ολοκληρωτικό λογισμό
Οι σπουδαιότερες εργασίες του αναφέρονται στην ανάλυση των ισοπεριμέτρων, στη συσχέτιση των κυκλικών και των εκθετικών συναρτήσεων, στη θεωρία της περιστροφής σώματος γύρω από σταθερό σημείο, στην αναλυτική γεωμετρία (την οποία συμπλήρωσε και τελειοποίησε), στη θεωρία των αριθμών κ.τ.λ. 
Ακόμη υπήρξε ο εισηγητής της συντομογραφίας και του συμβολισμού (τριγωνομετρία), κάνοντας πρώτος τη χρήση του συμβόλου e για τον προσδιορισμό της βάσης των φυσικών λογαρίθμων. Πολλοί μαθηματικοί όροι φέρουν το όνομά του, όπως η σταθερά του Όιλερ, ο αριθμός του Όιλερ (το γνωστό e), οι μεταβλητές, η γραμμή και η εξίσωση του Όιλερ κ.ά. 
Από τα έργα του σπουδαιότερα είναι: Η μηχανή ή η επιστήμη της κίνησης (1736), Θεωρία των κινήσεων πλανητών και κομητών (1744), Εισαγωγή στην ανάλυση των απείρως μικρών (1748, 2 τόμοι), Γενικές αρχές του διαφορικού λογισμού (1755), Γενικές αρχές του ολοκληρωτικού λογισμού (1768 - 1774), Εγχειρίδιο άλγεβρας (1770),Θεωρία των κινήσεων της Σελήνης (1772). 
Τα έργα του σήμερα ξεπερνούν τους 75 τόμους συνολικά.
Θεωρείται μάλιστα ο "πατέρας" του γνωστού παιχνιδιού σουντόκου, αφού ο ίδιος διατύπωσε πρώτος τους κανόνες του.
Για την ακρίβεια, το έργο του αποτελείται από 75 τόμους, συνολικά 45000 σελίδες μαθηματικών! Επίσης υπάρχουν 4000 χειρόγραφα (αλληλογραφία με διάσημους σύγχρονους του μαθηματικούς).

Ηρωες της καθημερινότητας

Τι να πουμε;
Για τον καπετάνιο; Για τους λιμενεργάτες; Για τους επιβάτες; Για τους οδηγούς;

ΓΙΑ ΥΨΟΦΟΒΙΚΟΥΣ

Εκ Πειραιως

 

"Όλα μπορεις να τα δεις και να τα κανεις στον Πειραιά,

όλα εκτός από ένα, να κάνεις τον ζόρικο"

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους κάποιος που έχει μεγαλώσει στην Αθήνα ή σε άλλο γεωγραφικό μήκος και πλάτος του λεκανοπεδίου της Αττικής δεν πρόκειται να καταλάβει ποτέ πλήρως την ιδιαίτερη ψυχογεωγραφία της πόλης του Πειραιά και των προαστίων του. Όπως, επίσης, εξίσου πολλοί είναι οι λόγοι για τους οποίους οι μη γνώστες του «λιμανιού» δεν θα σταματήσουν ποτέ να κριτικάρουν την «υπερβολική» μυθική αχλή που το σκεπάζει.

Τα στερεότυπα που ακολουθούν το όνομα «Πειραιάς» είναι γνωστά, για να μην πούμε τετριμμένα: το λιμάνι και οι μαουνιέρηδες, τα καμπαρέ και οι οίκοι ανοχής της Τρούμπας, οι ρεμπέτες της Δραπετσώνας και τα κουτσαβάκια της Παλιάς Κοκκινιάς, η ιχθυόσκαλα του Κερατσινίου και τα ναυπηγεία του Περάματος, οι περαστικοί ναύτες και τα σκοτεινά μπαρ, ο Τσαρούχης και η σχολή Ναυτικών Δοκίμων, το Χατζηκυριάκειο και τα βραχάκια της Πειραϊκής, το ρολόι και η πύλη των λεόντων, ο Σκυλίτσης και το δημοτικό θέατρο, τα μηχανουργεία και ο Άγιος Διονύσιος, τέλος το ύστατο σύμβολο-έμβλημα της πόλης: ο Ολυμπιακός, το μοναδικό αυτό φαινόμενο στα χρονικά της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας, το τόσο βαθιά σφηνωμένο και συρραμμένο στην πειραϊκή προλεταριακή ιδιοσυγκρασία και συνείδηση.

Και άλλες πόλεις της Ελλάδας έχουν ως φυσικό όριο τη θάλασσα, σε καμία όμως από αυτές η θάλασσα δεν εκβάλλει τόσο μέσα στο νωτιαίο μυελό των κατοίκων όσο η θάλασσα του Πειραιά, σε σημείο μάλιστα ώστε ο ένας να είναι η φυσική συνέχεια του άλλου. Και άλλες πόλεις υπήρξαν σημαντικοί εμπορικοί δίαυλοι, καμία όμως από αυτές δεν φέρει την ασύλληπτη πληθωρικότητα εικόνων, αισθήσεων, βιωμάτων και ερεθισμάτων του Πειραιά. Αρκεί μία σύντομη – επί της ουσίας όμως – βόλτα για να διαπιστώσει κανείς τις ηχηρές αντιθέσεις σε κάθε βήμα και σε κάθε μέτρο που διανύει.

Τα παραπάνω δεν είναι ούτε το 1/1000 της βιωματικής έντασης την οποία αποκομίζει κανείς από την ανάγνωση του τελευταίου «πονήματος-παθήματος», με την κυριολεκτική σημασία του όρου, του συγγραφέα Διονύση Χαριτόπουλου με τίτλο Εκ Πειραιώς, στο οποίο επιχειρείται μία μυθιστορηματική αποτύπωση της πειραιώτικης ανθρωπογεωγραφίας της περιόδου 1947-1967.

Έχοντας περάσει ο ίδιος «δια Πειραιώς και σιδήρου» ως μικρό παιδί στα Μανιάτικα, έχει πει σε σχετικά πρόσφατη συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των συντακτών»:

«Όταν άλλαξα περιβάλλον, όταν έφευγα από τη γειτονιά για να πάω σ' ένα πολύ καλό σχολείο στο Πασαλιμάνι, συνειδητοποίησα ότι υπάρχει κι ένας κόσμος διαφορετικός. Ότι δεν είναι όλα προς θάνατο. Ότι οι διαφορές δεν λύνονται με τα μαχαιρώματα. Για καιρό πάταγα σε δυο βάρκες. Ένιωθα ότι έπρεπε να εφεύρω άλλα όπλα επιβίωσης. Και ισορρόπησα.

Το δικό μου υλικό διαμόρφωσης ήταν βιωματικό. Το θέμα είναι πώς το διαχειρίζεσαι μετά, όταν ανακαλύπτεις την ανάγκη της επιβίωσης. Εγώ ήμουν εντελώς στο δρόμο. Εκεί που μπορείς να χαθείς άνετα.

Δεν έγινε, κι αυτό οφείλεται κυρίως στην τύχη, στις συμπτώσεις, στις δεξιότητες που ενδεχομένως είχα αναπτύξει, ίσως και στο καλό γονίδιο. Δυο-τρεις φορές παραλίγο να βρεθώ απ" την άλλη μεριά. Ή γίνεσαι αστρίτης ή χάνεσαι. Στην πορεία βέβαια χρειάστηκε να πετάξω πολλά αγκάθια.

Αν διαφωνούσε κάποιος μαζί μου -άντρας εννοώ- η πρώτη σκέψη ήταν να τον δείρω. Έμαθα σιγά σιγά να συζητάω, να καταλαβαίνω ότι υπάρχει διαφορετική άποψη, ότι ο άλλος έχει δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει. Συγχρόνως έφερα τη σκευή του βιώματος. Κυκλοφορούσα σαν οπλισμένος ανάμεσα σε άοπλους χωρίς να το δείχνω.

Τι να μου πουν, τι να με φοβίσει μετά τη ζωή στα Μανιάτικα; Οταν βγήκα από κει δεν υπήρχε τίποτα που να νομίζω ότι δεν μπορώ να το κάνω. Ανθυπολοχαγός στον στρατό, πέρασα ένα σχολείο ανορθοδόξου πολέμου στη Ρεντίνα που είχε μότο: όποιος τα καταφέρει, δεν θα φοβάται τίποτα. Εγώ όμως είχα ήδη περάσει διά Πειραιώς και σιδήρου».

Γεωγραφικά εκτοπισμένος εδώ και καιρό από την τοπική «ατμόσφαιρα» και το ιδιάζον «κλίμα» του Πειραιά, ο Χαριτόπουλος μπορεί πλέον να συλλαμβάνει και να αναπλάθει με τη συγγραφική διαίσθησή του το μεδούλι αυτού του τόσο ιδιαίτερου αστικού, πληθυσμιακού και πολιτισμικού μορφώματος. Ως εάν μονάχα μέσω της απόστασης να μπορεί να επιτευχθεί η απόλυτη εγγύτητα.

Ίσως τελικά για να ανακαλύψει κανείς τις ρίζες του, πρέπει να τις εγκαταλείψει. 

Πόσο μάλλον όταν αυτές είναι βαθιά βυθισμένες στην πετρώδη και διαβρωμένη από την αλμύρα γη του Πειραιά, ενός λιμανιού που σε ιστορικό βάθος δεν είναι ούτε Νάπολη, ούτε Μασσαλία, ούτε Μάντσεστερ, ούτε Λίβερπουλ, αλλά και οι τέσσερις τους μαζί.

Πηγή:  iefimerida.gr

ΤΕΧΝΗ & ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ: από την αισθητική της Τέχνης στη λογική των Μαθηματικών

"ΤΕΧΝΗ & ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ: από την αισθητική της Τέχνης στη λογική των Μαθηματικών"
23 Μαρτίου 2012 - 31 Μαίου 2013

Παρασκευή: 13:00-21:00,
Σάββατο-Κυριακή: 11:00-19:00,
Δευτέρα-Πέμπτη: κλειστά

Επιμέλεια Έκθεσης: Απόστολος Παπανικολάου, Άρης Μαυρομμάτης
                                   Μαθηματικοί 

Το Μουσείο Ηρακλειδών παρουσιάζει από 23 Μαρτίου 2012, έκθεση επιλεγμένων από τις συλλογές του έργων, των καλλιτεχνών M.C. Escher και V. Vasarely. Η έκθεση δεν έχει καταληκτική ημερομηνία, αλλά τα έργα θα ανανεώνονται περιοδικά.



Η επιλογή των έργων έγινε με άξονα τη θεματική «Τέχνη και Μαθηματικά», μία ‘πύλη’ που άνοιξε το Μουσείο Ηρακλειδών από την ίδρυσή του, το 2004, και πλέον κρατά ορθάνοιχτη τόσο για το ευρύ κοινό όσο και για την εκπαιδευτική κοινότητα. Έχει άλλωστε ήδη κοινοποιηθεί η απόφαση των ιδρυτών, Παύλου και Μπελίντας Φυρού, να στρέψουν το ενδιαφέρον του χώρου στον τομέα της μόρφωσης και της παιδείας, σ’ ένα γόνιμο διάλογο τεχνών και επιστημών, ο οποίος θα αναδείξει το καλλιτεχνικό και επιστημονικό δυναμικό της χώρας μας και θα διευρύνει τους πνευματικούς ορίζοντες του κοινού.




Ο τομέας του α’ ορόφου του μουσείου είναι αφιερωμένος στον Γάλλο ζωγράφο, ουγγρικής καταγωγής, Victor Vasarely (1906-1997), αδιαμφισβήτητο ηγέτη της Op-Art. Παρουσιάζονται είκοσι-πέντε έργα μεταξοτυπίας. Ο καλλιτέχνης πίστευε σε αυτό που ο ίδιος αποκαλούσε “κοινωνική τέχνη”, καθώς δεν ήθελε αυτή να αποτελεί προνόμιο μόνο για την “ελίτ”. Στα γραπτά του δήλωνε συχνά την πίστη του στη διάδοση της τέχνης και στην αξία των πολλαπλών: Ονειρεύομαι μία κοινωνική τέχνη. Φαντάζομαι τον άνθρωπο να έχει μια βαθιά επιθυμία για τα εικαστικά, όπως ακριβώς έχει για τη μουσική. Για το περιεχόμενο της τέχνης του, δήλωνε: Δεν είχα εμπειρία της αληθινής αποκάλυψης του «αφηρημένου» έως το 1947, όταν συνειδητοποίησα ότι η καθαρή «μορφή-χρώμα» μπορεί να υποδηλώσει τον κόσμο (…) μια πλαστική ενότητα σε ένα τετράγωνο ή ορθογώνιο επίπεδο, που περιλαμβάνει μορφές γεωμετρικής προέλευσης, σε χρώματα ή σε αντιθέσεις. (...)».



Ο τομέας του β’ ορόφου του μουσείου είναι αφιερωμένος στον Ολλανδό χαράκτη και γραφίστα Maurits Cornelis Escher (1898-1972), με την παρουσίαση περίπου σαράντα έργων χαρακτικής από τη συλλογή του μουσείου. Ο ίδιος ο Escher θεωρούσε τον εαυτό του γραφίστα, ψυχή τε και σώματι, και άφησε στους επιστήμονες να ερμηνεύσουν το έργο του με μαθηματικούς όρους. Από τη δεκαετία του ’50 απέκτησε υποστηρικτές μεταξύ των μαθηματικών και άλλων επιστημόνων, καθώς είχε εξάψει το ενδιαφέρον τους με την τέχνη του. Το έργο του μέχρι σήμερα αποτελεί μία συμβολική γέφυρα μεταξύ επιστήμης και τέχνης. 

All M.C. Escher works © The M.C. Escher Company B.V. - Baarn - the NETHERLANDS 


Το Μουσείο Ηρακλειδών καλεί το φιλότεχνο κοινό να περάσει την ‘πύλη’ που άνοιξε και να απολαύσει μια συναρπαστική διαδρομή, από την Αισθητική της Τέχνης στη Λογική των Μαθηματικών. 


Ο Maurits Cornelis Escher γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου του 1898, στο Leeuwarden της βόρειας Ολλανδίας. Μεγάλωσε στη πόλη Arnhem και από τα σχολικά του χρόνια έδειξε ενδιαφέρον για το σχέδιο και τη χαρακτική. Το 1919 ξεκίνησε σπουδές στη Σχολή Αρχιτεκτονικής και Διακοσμητικών Τεχνών της Haarlem αλλά πολύ σύντομα, με συμβουλή του δασκάλου με μετέπειτα φίλου του Samuel Jesssurum de Mesquita που πρόσεξε τις ικανότητές του, αποσύρθηκε από τον κύριο κορμό των Μαθημάτων της Σχολής και ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με τις Γραφικές Τέχνες.

Το 1922 με το πέρας των σπουδών του κάνει τα πρώτα του ταξίδια στην Ισπανία και στην Ιταλία, που έμελλε να καθορίσουν τη ζωή του. Στην Ισπανία επισκέπτεται την Αλάμπρα (Γρανάδα) και έρχεται σε επαφή με τη διακοσμητική δεξιοτεχνία των καλλιτεχνών του Ισλάμ. Στην Ιταλία γοητεύεται κυρίως από τα τοπία και την αρχιτεκτονική των πόλεων και χωριών του Νότου. Η Ιταλία θα παραμείνει ο αγαπημένος του τόπος και η κύρια πηγή έμπνευσης, κυρίως ο ιταλικός Νότος, για την πρώτη περίοδο της καλλιτεχνικής του ζωής.

Στην Ιταλία γνώρισε το 1923 την Ελβετίδα Jetta Umiker. Θα παντρευτούν το 1924 και θα εγκατασταθούν στη Ρώμη όπου θα μείνουν για 11 χρόνια μέχρι το 1935. Στα δύσκολα χρόνια των παραμονών του Πολέμου, θα εγκαταλείψουν την Ιταλία και θα εγκατασταθούν με τα παιδιά τους στο ορεινό ελβετικό χωριό Chateau-d’ Oex και από τον Αύγουστο του 1937 στο Ukkel, ένα προάστιο των Βρυξελλών. Μετά την εισβολή των Γερμανών στις Βρυξέλλες (Μάιος 1940) οι Escher αποφασίζουν να επιστρέψουν στην Ολλανδία και τον Φεβρουάριο του 1941 μετακομίζουν ξανά και εγκαθίστανται στο ολλανδικό χωριό Baarn, όπου θα παραμείνουν μέχρι το 1970.

Το 1970, ο Escher μετακόμισε στο οικοτροφείο ηλικιωμένων Rosa Spier στο Laren, όπου και πέθανε στις 27 Μαρτίου 1972, σε ηλικία 73 ετών. 



                   



Ο Victor Vasarely θεωρείται ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του κινήματος της Op Art, μιας ενδιαφέρουσας μορφής αφηρημένης, γεωμετρικής τέχνης, που προκαλεί στο μάτι του θεατή φαινόμενα οπτικής απάτης.  Οι καινοτομίες του στο χρώμα και την οπτική ψευδαίσθηση έχουν επηρεάσει πολλούς σύγχρονους καλλιτέχνες.

Ο καλλιτέχνης γεννήθηκε το 1906 στην πόλη Pecs της Ουγγαρίας.  Το 1925 ξεκίνησε τις σπουδές του στις Καλές Τέχνες στην Ακαδημία Podolini-Volkmann της Βουδαπέστης.  Το 1928 γράφτηκε στην Ακαδημία Mühely, επίσης γνωστή ως Budapest Bauhaus.  Μετά την πρώτη ατομική έκθεσή του, το 1930, στην Kovaks Akos Gallery της Βουδαπέστης, ο Vasarely πήγε στο Παρίσι και για τα επόμενα δεκατρία έτη, αφιερώθηκε στις σπουδές γραφιστικής.  Το 1943 άρχισε να εργάζεται εκτενώς με το λάδι, δημιουργώντας αφηρημένα και αλληγορικά έργα σε καμβά.  Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του ’60 και του ’70 οι οπτικές εικόνες του έγιναν μέρος της λαϊκής κουλτούρας, έχοντας βαθιά επίδραση στην αρχιτεκτονική, την πληροφορική, τη μόδα και γενικά στον τρόπο που σήμερα αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα.

Η σημαντική ανακάλυψη που προήλθε από τα «κινητικά» οπτικά πειράματά του και τα γραμμικά πρότυπα, μεταμόρφωσε την επίπεδη επιφάνεια σε έναν κόσμο ατελείωτων δυνατοτήτων, σηματοδοτώντας μια ολόκληρη εποχή στην ιστορία της τέχνης και προαναγγέλλοντας μια νέα παγκόσμια πραγματικότητα που διαμορφώθηκε μέσω του προγραμματισμού Η/Υ και του διαδικτύου.

Ο Vasarely πέθανε στο Παρίσι το 1997, σε ηλικία ενενήντα ενός ετών.  Αν και απέκτησε μεγάλη φήμη, επέμεινε να καταστήσει την τέχνη του προσιτή στον καθένα. Το ρητό του ήταν “Τέχνη για Όλους”.